Zadanie Stroopa

Nazwij kolor atramentu, a nie słowo. Na tym polega całe zadanie — i jest to trudniejsze, niż brzmi. Kiedy nazwa koloru jest wydrukowana atramentem w niepasującym kolorze (słowo ZIELONY pokazane na czerwono), ludzie nazywają kolor atramentu znacznie wolniej i z większą liczbą błędów niż wtedy, gdy nazywają kolor neutralnej plamy. W pierwotnym badaniu Stroopa z 1935 roku ten koszt wynosił około 74 procent dodatkowego czasu, a efekt odtworzono w setkach badań na przestrzeni 90 lat.Zbieżne / replikowane Uruchom dwa krótkie bloki powyżej i porównaj własne czasy.

Interferencja działa niemal wyłącznie w jedną stronę: słowo zaburza nazywanie koloru atramentu, ale kolor atramentu ledwie spowalnia czytanie słowa na głos. Zgadza się to z obserwacją powtarzaną od dawna, że u wprawnych czytelników czytanie jest tak automatyczne, że nie da się go po prostu wyłączyć na życzenie, więc znaczenie słowa dociera do ciebie, czy tego chcesz, czy nie.Zbieżne / replikowane To, co czujesz jako drobne potknięcie myśli, to dwa dobrze wyćwiczone procesy sięgające jednocześnie po twój głos.

Demonstracja pokazuje, że dobrze wyćwiczona umiejętność potrafi uruchomić się mimowolnie i wejść w drogę temu, co robisz świadomie — a także że to wtrącenie jest kształtowane przez doświadczenie. Sam Stroop stwierdził, że osiem dni ćwiczenia nazywania kolorów zmniejszyło interferencję, ale jej nie zniosło, a późniejsze badania nad treningiem i modele obliczeniowe pokazują, że interferencja podąża za względną siłą dwóch rywalizujących procesów, zamiast działać na zasadzie wszystko albo nic.Potwierdzone, z ograniczeniami

Ta wersja w przeglądarce jest demonstracją, a nie testem ciebie: nie ma danych normalizacyjnych i nie potrafi rozpoznać problemów z uwagą ani niczego innego. Nawet w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych wyniki różnicowe Stroopa porządkują poszczególne osoby tylko umiarkowanie rzetelnie z sesji na sesję, a przeglądarka internetowa dokłada dalszy szum wynikający z różnic w pomiarze czasu między urządzeniami i przeglądarkami — na dodatek same wyniki zmieniają się już pod wpływem zwykłego ćwiczenia.Potwierdzone, z ograniczeniami Kliniczne testy Stroopa istnieją — mają normy i kontrolowany sposób przeprowadzania badania; ta strona celowo nie jest jednym z nich.

Choć sam efekt jest niepodważalny, wciąż toczy się spór o to, dlaczego zachodzi. Dwa klasyczne wyjaśnienia — „słowa czyta się po prostu szybciej, niż nazywa kolory” i „czytanie jest automatyczne” — zostały w wielkim przeglądzie z 1991 roku uznane, w tych prostych postaciach, za niewystarczające, a kilka konkurencyjnych współczesnych modeli (odwołujących się do siły ścieżek przetwarzania, do percepcji i do produkcji mowy) odtwarza główne wyniki, przy czym żaden nie wygrał sporu.Niejednoznaczne / sporne

Osobne zastrzeżenie do tej demonstracji: pierwotne wielkości u Stroopa pochodzą z mierzonych stoperem kart po 100 pozycji, a nie z czasów reakcji na pojedyncze bodźce, więc jego „74 procent” nie przekłada się wprost na różnice w milisekundach, które pokazuje sesja w przeglądarce. Warto też jasno powiedzieć, czym jest tryb cichy: żaden z tutejszych trybów nie narzuca ci limitu czasu, a zadanie jest w obu takie samo. Tryb cichy ukrywa jedynie odczyt w milisekundach, żeby strona nie zaczęła się czytać jak pomiar ciebie — to łagodniejsza prezentacja, a nie inny eksperyment, i w żadnym z tych przypadków nie jest to coś, co nazwalibyśmy eksperymentalnie tożsamym z laboratoryjnym zadaniem Stroopa.